Wszystko zaczęło się w 1986 roku słowami:
„Kapituła Generalna zaleca zarządowi generalnemu, by w najbliższych latach szukał możliwości wkładu naszego Zgromadzenia w dzieło misyjne i podjęcia go w krajach Trzeciego Świata. Zgodnie z charyzmatem naszego Zgromadzenia, mimo trudności personalnych, czujemy się przynaglone właśnie w dzisiejszych czasach, wspierać posługę Kościoła wśród najbiedniejszych.”

W trakcie przemyśliwania różnych możliwości odnośnie wyboru kraju, w którym Zgromadzenie pragnęłoby rozpocząć pracę misyjną, wybór padł na północną lub północno-wschodnią część Brazylii, gdzie pomoc jest „najbardziej potrzebna”. Brazylia mająca 8,5 ml km2 jest większa od całej Europy. W 1987 roku, (kiedy powstała myśl o rozpoczęciu tam naszego posługiwania) liczyła w przybliżeniu 141,5 milionów mieszkańców.

12.01.1989 r. do Brazylii udała się Matka Margarita Wiśniewska – ówczesna Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety. W zapoznaniu się z kulturą, krajem i rzeczywistością brazylijską pomógł siostrom ówczesny Kardynał Ksiądz Lorscheider, który „pielgrzymował” wraz ze wspólnotą naszych sióstr po brazylijskiej ziemi, ukazując jej piękno, ale i wielkie potrzeby. Tutejsi ludzie potrzebują osób duchownych. Obecność biskupa i osób konsekrowanych jest dla nich bodźcem, dodającym odwagi i budzącym entuzjazm. Rzeczywistość, w jakiej żyją Brazylijczycy, często budzi współczucie, ale także pobudza do działania. Spotkania w favelas – domkach sklejonych z gałęzi i gliny były punktem przełomowym pierwszego wędrowania po ziemi brazylijskiej. Wstrząsająca rzeczywistość uśmiadomiła nam, że jesteśmy tu naprawdę potrzebne i przynagliła do podjęcia ostatecznej decyzji.
Już podczas tej pierwszej wizyty w  Brazylii uświadomiłyśmy sobie, że przed siostrami, które podejmą tutaj posługę misyjną stoi naprawdę ciężkie zadanie. Pobyt w mieście Fortaleza był czasem intensywnego poszukiwania i odkrywania woli Bożej. Dziś można z całą pewnością powiedzieć, że towarzysząca pierwszej podróży do tych odległych ziem modlitwa wszystkich sióstr Zgromadzenia sprawiła, iż odkryłyśmy właściwą drogę.

Maracanau - 1990 r.
19 czerwca 1989 roku sześć misjonarek, które jako pierwsze miały podjąć posługę w Maracanau - S. M. Carissima, S. M. Patrycja, S. M. Katarzyna, S. M. Stanisława, S. M. Magdalena oraz S.M. Ansvera (Isabel) ukończyły przygotowanie w Instytucie Misyjnym w Warszawie i otrzymały krzyż misyjny.
27 lutego 1990 roku siostry misjonarki rozpoczęły posługę w Brazylii w mieście Maracanau. Od pierwszych dni, idąc śladem Matek Założycielek, siostry odwiedzają chorych w ich domach, robią opatrunki i inne drobne zabiegi, a także starają się, jeśli potrzeba, zapewnić opiekę lekarską w cięższych przypadkach (choć o stałego lekarza, który podjąłby się odpowiedzialnie posługi chorym od początku było ciężko). Chorzy, którzy są w stanie sami się poruszać przychodzą do domu sióstr, gdzie otrzymują potrzebną im pomoc. Niedługo po zapoznaniu się z otaczającymi ludźmi i ich potrzebami, siostry rozpoczęły także katechezę w kościółku św. Antoniego w Maracanau. Wkrótce utworzyły także grupę przygotowawczo-formacyjną dla katechistów. W późniejszym okresie powstało także duszpasterstwo powołaniowe, w ramach którego w 1993 roku siostry wraz z aspirantkami rozpoczęły spotkania z młodzieżą na płaszczyźnie diecezjalnej - oparte na wykładach, na temat powołania i życia chrześcijańskiego.
W ciągu kolejnych lat posługi w Maracanau siostry zmierzyły się z wieloma trudnościami. Jednym z najbardziej doskwierających problemów był brak wody.

Cabrobo - 1993 r.
W miarę upływu czasu wszystkie podjęte przez nasze siostry dzieła rozwijały się, motywując do stawiania czoła kolejnym wyzwaniom i rozpoczęcia posługi także w innych rejonach Brazylii.
Już 3 lata po założeniu pierwszej placówki w Maracanau powstała myśl o podjęciu posługi elżbietańskiej w Cabrobo, w stanie Pernambuco, w diecezji Floresta. Z placówki zakonnej w Maracanau do Cabrobo zostały oddelegowane w 1993 roku trzy siostry: S. Przełożona M. Teresa, S. M. Patrycja i S. M. Magdalena. Natomiast do Maracanau przybyły kolejne misjonarki z Polski: S. M. Franciszka Tylicka z prowincji toruńskiej, S. M. Franciszka Pandera z prowincji wrocławskiej, S. M. Michalina Sikora z prowincji warszawskiej.

Cabrobo, oddalone 650 km od pierwszej placówki, liczyło w 1993 r. około 12 tysięcy mieszkańców (w połączeniu z przylegającymi bardzo ubogimi peryferiami liczba ich dochodziła do 20 tysięcy). Pierwszym miejscem zamieszkania sióstr był wynajęty domek, z przygotowanym wcześniej sprzętem codziennego użytku i kaplicą. Siostry rozpoczęły posługę od zapoznania się z obyczajami tego regionu Brazylii i dokładne poznanie potrzeb żyjących tam ludzi. Podobnie, jak w Maracanau, siostry misjonarki w Cabrobo od samego początku  włączają się w prace lokalnego Kościoła, odwiedzają chorych w domach, wykonują różnorakie zabiegi pielęgniarskie. Równolegle z posługą chorym i cierpiącym siostry podejmują działalność duszpasterską i otaczają opieką duchową przynależące do parafii różne wspólnoty, przeprowadzając w zastępstwie kapłana celebrację słowa Bożego i udzielając Komunii Świętej. Siostry służą też z pełnym oddaniem w środowiskach więziennych.

Fortaleza - 1994 r.
Zainteresowanie dziewcząt brazylijskich życiem i posługą w duchu elżbietańskim, wskazywało na konieczność utworzenia placówki, która w przyszłości pełniłaby funkcje domu formacyjnego. Toteż w sierpniu 1994 r. zakupiony został dom w centrum Fortalezy, odpowiadający wymogom zakonnego ubóstwa. W ten sposób powstała trzecia elżbietańska placówka na ziemi brazylijskiej. Dom formacyjny w Fortalezie został otwarty 14 listopada 1994 r., by swą działalnością i istnieniem pomóc młodemu człowiekowi w rozpoznaniu jego powołania, przez towarzyszenie mu na tej drodze, przede wszystkim jednak przez wprowadzenie go w życie modlitwy, zaznajomienie z wartościami ewangelicznymi i zachęcenie go do radykalnego naśladowania Chrystusa przez służbę ubogim i potrzebującym pomocy, jak to czyniła św. Elżbieta. Dwa lata później w domu formacyjnym przebywały już 4 postulantki przygotowujące się do życia zakonnego. Od 19 marca 1996 roku w domu formacyjnym otwarto nowicjat, a S. Mistrzyni Maria Balcerzak przyjęła pierwsze nowicjuszki. Wiele młodych dziewcząt uczestniczących w comiesięcznych spotkaniach przy domu formacyjnym wyraziło chęć odbycia miesięcznych praktyk w naszej wspólnocie, by mogły lepiej przyjrzeć się naszemu charyzmatowi i życiu zakonnemu.
W 1997 r. potrzeby formacyjne zaczęły przerastać możliwości domu, w jakim znajdował się nowicjat, toteż podjęto decyzję o budowie nowego większego domu. Na budowę przeznaczony został plac przylegający do pierwszego domu formacyjnego. W okresie od czerwca do grudnia 1997 r. powstał większy i bardziej przystosowany do potrzeb kompleks mieszkalny, który służy do dziś i w którym kształtują się nowe powołania.

Blumenau - 1999 r.
Kolejnym istotnym punktem w historii posługi naszego Zgromadzenia na ziemi brazylijskiej było powstanie w 1999 r.nowej placówki w Blumenau. Siostry udały się tam na prośbę Księdza Prałata Gerarda Piesiaka, który zaproponował naszemu Zgromadzeniu przejęcie i prowadzenie - będącego jeszcze w budowie – domu dla osób starszych. 4. 5. 1999 r. do Blumenau przybyły: S. Przełożona M. Patrycja Sobinek, S. M. Katarzyna Podstawska, S. M. Franciszka Tylicka, S. M. Alicja Sikora oraz postulantki Ana Paula i Zelita. Do dnia dzisiejszego elżbietańska posługa w  Blumenau rozwija się pomyślnie.
Spoglądając na całość naszej posługi w Brazylii można podziwiać dzieła miłości i dobroci Bożej urzeczywistnianej za pomocą niewielkiej grupy naszych sióstr. Pole działania sióstr nieustannie się poszerza. Poza opieka pielęgniarską, którą siostry otaczają chorych i starców w ambulatoriach, w ich własnych domach, czy w Domu Starców w Blumenau,siostry zatroszczyły się także o dzieci żyjące na ulicy, opuszczone, narażone na przemoc, które w naszym Domu Dziecka w Fortalezie, dzięki posłudze sióstr, mogą poczuć, że są bezpieczne i kochane. Według możliwości i własnych zdolności otrzymują też odpowiednie wykształcenie. Wiele innych dzieci, niedożywionych, czy wręcz zagrożonych śmiercią głodową z inicjatywy naszych sióstr w Maracanau i Cabrobo otrzymuje codziennie ciepły, pożywny posiłek. Siostry organizują kursy szycia i robótek ręcznych dla dziewcząt i kobiet, by mogły zarobić na swe utrzymanie. Poza tym we wszystkich miejscach posługi nasze Siostry angażują się intensywnie w inicjatywy duszpasterskie w parafiach.