„I zaraz przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wysławiały Boga słowami: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał” (Łk 2, 13-14). Kochane Siostry, Drodzy Członkowie i Członkinie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, Upłynęły adwentowe dni refleksji, modlitwy i zamyślenia nad wydarzeniami poprzedzającymi narodzenie Syna Bożego. Wraz z całym Kościołem przeżywamy na nowo tajemnicę Bożego Narodzenia i adorujemy Boskie Dziecię złożone w żłobie. Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany… i nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (por. Iz 9, 5). Bóg w ludzkim ciele zamieszkał wśród ludzi, stał się człowiekiem, aby być Bogiem z nami. W łonie Najświętszej Dziewicy wziął na siebie ciało, słabość, cierpienie i śmiertelność człowieka.

 

Boże Narodzenie jest świętem pojednania człowieka z Bogiem, przywróceniem pokoju, „daru Bożego, o który trzeba nieustannie prosić, a zarazem zobowiązaniem, które trzeba cierpliwie wypełniać, zawsze przestrzegając przykazań Pana” (Benedykt XVI, Orędzie na Dzień pokoju 1.01.2008).

 

Przyjęcie daru pokoju, zachowywanie go w sercu i umacnianie go w świecie, wymaga z naszej strony duchowego wysiłku, nawrócenia, praktykowania miłości na co dzień, która posuwa się aż do granic i wychodzi poza zwykłą sprawiedliwość na rzecz innych. W Ewangelii według św. Łukasza czytamy: „Dzięki miłosiernej litości naszego Boga nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce, by oświecić tych co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki skierować na drogę pokoju” (Łk 1, 78-79). Chrystus przyszedł na ziemię, jako Książę Pokoju i Dawca Zbawienia. Pełne nadziei Słowo Boże okresu Bożego Narodzenia, kieruje nasze kroki na drogę pokoju. Chrystus, Sprawca Pokoju, który  pojednał ludzi z Bogiem, łączy nas i jednoczy w miłości oraz umacnia między nami pokój. Człowiek nie osiągnie go sam, ponieważ konieczna jest dobra i zdecydowana wola poszukiwania go przy pomocy łaski Bożej oraz pragnienie współpracy z Bogiem. Pokój, który jest darem Bożej miłości i dobroci, nową rzeczywistością wyrażającą się w poszanowaniu godności i wolności człowieka, nie jest przywilejem pewnej grupy ludzi, ani owocem ich starań. Tylko Bóg może nam udzielić wzniosłego ideału, który będzie emanował na bliźnich i współsiostry, aby w naszych sercach, Wspólnotach i Rodzinach zapanował pokój.

Przykładem człowieka pokoju jest bł. Maria Luiza, która często mówiła do Sióstr: „przede wszystkim życzę pokoju z Bogiem, ze sobą i z bliźnimi” (1868). Głęboko wierzyła, że wszelkie przeciwności i trudności życiowe można przezwyciężyć jedynie na drodze pokoju. Matka Maria szła odważnie przed siebie i z pokorą znosiła różne trudy życia ziemskiego. Mimo licznych przeszkód oraz bolesnych doświadczeń, nie szukała swego i nie dochodziła sprawiedliwości. Wraz ze Współzałożycielkami służąc najbardziej potrzebującym, patrzyła z nadzieją w przyszłość i otwierała się na nowe potrzeby Kościoła, społeczeństwa i świata. Przykład heroicznego życia bł. Marii Luizy zachęca nas wszystkich, a zwłaszcza osoby poświęcone Bogu, do budowania pokoju w naszych sercach, w naszych wspólnotach i w miejscach posługi. Bóg otwiera przed nami nieograniczone możliwości budowania pokoju, ale nie będziemy wiarygodnymi świadkami daru pokoju wobec innych, jeżeli najpierw same nie wstąpimy na drogę pokoju.

Warunkiem wewnętrznego pokoju jest harmonia, którą osiąga się przez pragnienie dobra w myślach, w słowach i w uczynkach. Podejmując refleksje nad wielkimi wydarzeniami Nocy Betlejemskiej postawmy sobie pytanie: Na ile jesteśmy otwarte na przyjęcie daru, jakim jest pokój? Jak przeżywamy pokój i jakie ma on znaczenie dla naszego życia duchowego oraz wspólnotowego? Co kieruje naszymi sercami i jaki duch przenika nasze wnętrze? Czy modlę się i troszczę, aby pokój panował w moim sercu, w naszych Wspólnotach i w świecie?

W okresie Bożego Narodzenia powtarzamy słowa: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie Bóg upodobał” (Łk 2, 14). Wiara pierwszych chrześcijan w Nowonarodzonego Jezusa opierała się na świadectwie Pasterzy, Apostołów i innych świadków. W odwiecznym planie Bóg wybrał nas i przeznaczył do trwania z Nim w komunii i do dawania o tym świadectwa, które stanowi podstawowe powołanie człowieka, a tym bardziej osób konsekrowanych. Dar jedności i pokoju zajmuje istotne miejsce w naszym życiu zakonnym, gdyż pomaga wzrastać nie tylko pojedynczej osobie, ale także całej Wspólnocie. Ważnym elementem budowania pokoju jest poznanie własnych darów i talentów, prowadzenie dialogu, aby jeszcze lepiej służyć Bogu, Zgromadzeniu i każdemu napotkanemu człowiekowi. Wierne kroczenie za Jezusem pomoże nam dostrzec dary, którymi obdarza nas Bóg i dzięki którym z pomocą łaski Bożej możemy przyczyniać się do jedności. Niech dary, którymi każdego dnia obdarowuje nas Bóg, służą wzajemnemu zbudowaniu (1 Kor 14, 26b), abyśmy stali się na nowo ludźmi Jego upodobania, a sercami naszymi niech rządzi pokój Chrystusowy (por. Kol 3,15).

Dziękując Bogu za dar Wcielenia Syna Bożego, życzymy Kochanym Siostrom, Drogim Członkom i Członkiniom Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, aby Jezus Książę Pokoju, udzielał nam wszystkim daru pokoju i umiejętności dzielenia się tym darem z innymi w realiach środowisk, w których żyjemy i posługujemy. One dają nam wiele okazji, abyśmy stawali się sprawcami pokoju: „Błogosławieni ci, którzy wprowadzają pokój albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5,9).

Trwając w radosnej atmosferze świąt Bożego Narodzenia, wszystkim Drogim Siostrom oraz Członkom i Członkiniom Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, w imieniu Sióstr Radnych i wszystkich Mieszkanek domu generalnego przesyłam wiele serdecznych pozdrowień,